Zwierzchnie

Samotność jest straszna. Nie lubię tego uczucia. Ono cię poskramia i musisz oddać temu czemuś resztki radości, całkowicie mu ulec. Czujesz pustkę, taką milczącą, głuchą pustkę. To strasznie przytłaczające, ale w sumie co teraz takie nie jest? Otóż to. Chociaż jestem sama w domu to czuję się otoczona, pod presją, nie mogę odpuścić, wyluzować, przestać. Myśli napierają na mnie jak oszalałe, a ja nie potrafię ich odgonić. Ale próbuję! Naprawdę się staram! Chociaż jak zwykle mi nie idzie. Nawet przestałam stawiać sobie cele, bo wiem, że jestem za słaba, żeby cokolwiek osiągnąć. Znowu narzekam, jak zwykle. Chciałabym dostrzegać piękno wszędzie i we wszystkim, w małych rzeczach, podziwiam ludzi, którzy tak potrafią. Przecież ten świat jest tak zniewieściały... Prawdziwa wartość człowieka się nie liczy. Chociaż może to i lepiej? Bo byłabym nikim. Wartość posiadają ludzie godni tego słowa.